خبر آمدن باران خیلی زودتر از خودش در حیاطمان پیچیده بود...
بوی باران یک روز قبل تر از قطره های باران به صورتم می خورد.
یا می شد از ژست سرحال درخت ها و گل های حیاط فهیمد،
و امروز خیس باران بودم،
قطره های آزاد باران از پیشانیم سر می خورد،
حال خوبی دارد، خنکی دارد، هوس دارد لامصب...
نکند با باران خاطره داشته باشی،
دقیقه به دقیقه از خاطرات را می کوبد بر سر آدم،
گیج می کند آدم را
ولی باز هم حال خوبی دارد،
خنکی دارد...
بعد از طوفان،
بعد از غرش آسمان علیه زمین،
این بار که آسمان زیر پای ماست،
پیامبری از دیار نیکان قدم در قلمرو احساس ما می گذارد،
از خیر می گوید و از نیکی،
اما؛
برای نداشته هایت تو را به صلیب می کشد،
تا تو قبل از مرگ،
قبل از هبوطی دوباره
سیاهی ها را زمین بگذاری،
و بر رسالت او سجده کنی.
اکنون یک آنیمای کاملم
حس لطیف و زنانه تو را تقلید می کنم
به پر و بال گل های گلدان های رنگی می پیچم، آبشان میدهم
شطرنجی های ایوان خانه را جارو می کشم
صندلی چوبی را کنار پنجره می گذارم
زیر گرمای آفتاب، می نشینم
و به جای تو شعر هایی را که برای من نوشته بودی را می خوانم
من گردی صندلی را با آنیموس درونم شریک می شوم...
و او خنده های زیبایش را....
چشم به راهم
منتظر ایستاده ام، و تنها عمل مفیدم این است که با تو و من رویا می بافم
زیر آسمان سیاهم
جای تو و ماه خالی ست
می بینی، تو نباشی
محتاجم به دیدن هلال ماه
به دیدن هزاران آرزویی که با تو به سینه روشن ماه سنجاق کردیم
می دانم تا شب است و نور مهتابی ماه بالای سر ما می تابد
مرا،
آرزوهایمان را فراموش نخواهی کرد
طفره نرو!
رک و رو راست باشیم بهتر است...
پ ن : گوش میدهم Sebnem Ferah-Yalniz
امروز آخرین روزی بود که اعلامیه های درگذشت آقاعمی روی دیوار مسجد چسبیده بود، و من آخرین نفری بودم که دست گذاشتم بر روی سنگ قبرش، چند باری فاتحه خواندم برایش، همه رفته بودند، یک من بودم و یک قبرستان، قبل از اینها فکر می کردم، عمو وقتی از پیش ما می رود، تنها می ماند، اما روی همه سنگ قبرها اسم و فامیل ما بود، پدرش، مادرش، خواهرش، برادرش و... و چه غریبانه بود، اکنون عمو پیش خانواده اش بود، شاید دلتنگ آنها بود که این چنین رفت...
زانو زدم و کنارش نشستم، آیه ای از قرآن را از حفظ خواند، تفسیرش را گفت، و رو کرد به زن عمو و پرسید، این آقا پسر کیست؟ در جوابش گفتند، پسر برادرت است، دستش را بوسیدم، و او دستی به موهای من کشید، دلم خواست عکسی به یادگار با عمو بگیرم، اما دستم می لرزید، حسم این بود یکی از دنیایی دیگر سعی می کند انگشتان مرا بین دستانش فشار دهد، تن نحیف و استخوانیش با ما بود، اما حافظه اش بین هزار و سیصد و چهل می چرخید، بین کوچه و خانه های کاه گلی... قبل تر ها یادم است، دلتنگ خانه بود، هر جا می رفت، سراغ خانه پدرش را می گرفت، او خوب بود، او سال های جوانی اش را مرور می کرد و گاهی گوشه ای از خاطرات را به گوش ما می رساند، وقتی می رسید به نام مادر، گریه اش می گرفت، وقتی می گفت خدا، سردی تمام تنم را می پوشاند... آقا عمی رفت، مردی که ریش سفید محله بود، و همیشه بعد از نماز پشت میکروفن مسجد دعا می خواند، رفت...
من برای عمو خوشحالم، شاید بعد از این همه سال آغوش پدر لذتش از دنیایی بودن بیشتر باشد...
شب است؛
و من در وسعت مزرعه سبز گندم دراز کشیده ام، ساقه های گل قاصدک در دستانم، و چه عجیب است، قاصدک های لیلةالرغائب. لحظه ایست که زانو می زنم و هزاران هزار تار ابریشمی را از عمق وجودم فوت می کنم، و می نشینم به نظاره هندسه این گل خوش، به دیدن قاصدک هایی که، نرم نرم بین زمین و آسمان معلق می مانند، و من نفس نفس می زنم تا به مقصد رسیدنشان را ببینم، و دیری نمی پاید که از نگاه من جدا می شوند، محو می شوند، چشمانم را می بندم، گو اینکه روحم ارضا شده است، می سپارمشان دست آنکه باید! او خود می داند خبر قاصدک ها را باید زود زود بدهد، عمر قاصدک ها کوتاه است...شاید فردا دیگر قاصدکی در کار نباشد...
پ ن: برای فراخوان وبلاگی شب آرزوها
درباره کتاب "زندگی نو"،"Yeni Hayat" اورهان پاموک
اورهان پاموک در "زندگی نو" اولین جمله ای که شروع داستان با آن است، را مستقیم و بدون تعلل آورده است، شاید این جمله قصه زندگی نو اورهان پاموک باشد. جمله اگرچه شبیه سوژه های معماگونه می باشد اما نویسنده با ترکیب زندگی، و احساس، ماجرا یا خط سیر نوشته را از یک داستان کلاسیک ماجراجویانه به رمانی عاشقانه، که روح و روان سهم زیادی از آن دارد، تبدیل کرده است. در اواخر داستان حتی طعم و مزه ای سیاسی، به خود می گیرد.
عاشقی منم مثل همه عشق هایی بود که تو رمان ها می خونیم، یا شاید شبیه همه لیلی و مجنون هایی که تو دورواطرافمون می بینیم، خیلی هم کار سختی نیست، می تونیم با یه دور چرخیدن بین کافه های تاریک، سینماهای خالی، پارک های پیچ در پیچ، یا خیلی راحت تر پیاده روهایی که شبیه فرش قرمز زیر پای عشق با آنها هم قدم می شود، این رنگ های عاشقی را در چهره دید. عشق منم همین بود، تو پیاده رو راه می رفتیم، وقت می کردیم یه گوشه ای از پارک می نشستیم و زندگی پای ثابت حرف هایمان بود، دوست داشتن بود و آینده ...
زمان همیشه مرهم زخم های ما بود، اما زمان گذشت، دیگری اثری از زمان نبود، خلا بود...
و تابو بزرگی تراشید شد، توسط خودم، نگاری با چشمان سیاه، و به آن ایمان آوردم، که دست یافتنی در میان نیست، نمی دانم، عشق دیگران چگونه پا می گیرد، برای من در نطفه از هم پاشید، شبیه شکوفه درخت آلوچه که سرما می سوزاندش، دیگر هیچ میوه ای در کار نیست، باید منتظر ماند، شاید سالی دیگر، بهاری دیگر... و شاید عشق همین سوختن بی دلیل است، که بجز من کسی به یادش نمانده است، عشق من فقط صمیمیتی بی جا بود! ... فرض کن عشق در ایستگاه قطار پا بگیرد، و فقط لحظه ای فاصله ات با عشق صفر باشد، با سوت قطار فاصله زیاد می شود، تو می مانی، عشق کوچک، و ایستگاه قطار... کار دیگری نمی توانی بکنی، باید بنشینی و لحظه ای که عشق بر کمال بود را بنویسی، بدفعات باید نوشت تا چیزی از عشق کوچک تو جا نماند، حتی رنگ سرخ سنجاقی که بین بلوندی موهای پریشانش به چشم می زد، نباید فراموش شود، خال سیاهی که زیر آرواره های فکش پیدا بود، یا آن مانتو رنگ به رنگ، که پائیز را به یادت می آورد، حتی آن کوله پشتی ناز، نباید فراموش شود... این چنین باید عشق کوچک را به رویاها سپرد، و جای خالیش را در دل نگه داشت...
+ گوش می دهم Gulben Ergen-Eskiden Olsa
